Camekan'ın hikayesi

2012-02-15T11:25:00.000-08:00

BİZ

2011-12-26T10:26:00.000-08:00

Sen hiç gözlerinin içine baktın mı ?
Sen hiç kalbinin sesini duydun mu ?
Ya sen hiç sen oldun mu ?

2011-09-09T12:48:00.000-07:00

GAS Konferansı - SEATTLE

Trabzon Havaalanı procesi :))

2011-03-29T10:15:00.000-07:00

Atölyenin duvarındaki panoda hedefler yazılıymış uzun zamandır, her ne kadar konuştuklarımızı Gamzenin yazdığının ben pek geç farkında olsamda, geçen gün gözüme ilişti, nihayet.. Yazılı hedeflerden biri de Trabzondu. Ve bittiği güne kadar pek hayal gibi gelsede, bol bol kutlama yaparak, yiyip içerek, uçaklarda zaman geçirerek, kıkırdayarak yaptık.

İşte bu karlar içindeki günde size onun hikayesini yazmaya karar verdim. Bu kararı vermek bile uzun zaman aldı diyelim ama mutluyum )

Resimlerin sıralamasını günler takip ederek yaptım. Biraz anlatmak isterim. Şöyle ki, herşey Gamze’nin halısının üstünde başladı Ben o arada uzaklardaydım, karalıyordum ama oturtamıyordum bir türlü kelebekler yüzünden.

Başlarken en zorlandığımız kısım, metal işler oldu. Mustafa ustanın yardımlarıyla günler süren maceranın üstüne onu da hallettik, ama o arada sanayi sitesindeki alışveris sırasında çok ama çok güldük. Orada görünen resimlerden birindeki damperli de tır hayallerimizi hatırlattı.. Onun icin cekilmiştir.. Her kadının bir tırı olmalı )

Sonra heep konuştuğumuz şeylerden birine takıldık bir ara, nasıl bir zevktir sanayi siteleri, nalburları gezmek.. Bizde bir gariplik mi var acaba. Albümlerimdeki resimlerin çoğunda ya vinç resimleri, ya alet edevatlar ) Neyse, sapmayalım konudan…

İzzet usta, mehmet usta, volkan usta.serhat usta, cam ocağı sıcak cam ekibinin müthiş emeğini söylemezsem çatlarım.. Sanırım bitince onlarda rahatlamıştır, nede olsa vırvır yedik kaflarını birkaç gun ) Teşekkürler..

Atladık Trabzon uçagına, kıkır kıkır, yerde kocaman bir 13 sayısı.. Tanrım, takılmışız 13′e o ara.. yok artık derken, ben uçuş korkumu halletmişken, neden kimse bana havaalanının denizin hemen kenarında olduğunu sölemez diye diye indik…

Vıp Trabzon, bizi bitmemiş haliyle karşıladı, bir prova müthiş yemekler, müthiş ötesi bir Araz ailesi .Hiç bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum, bizi ağırlamak için nasıl koşturduklarını görmek çok özel hissettirdi bana kendimi:) Ben Trabzonu çok sevdim.. Beton helvalarımızı alıp, ”Olsun biz yılmayız haftaya yine burdayız…” diyerek geri döndük İstanbula.

Dönüşümüz hızlı oldu, Gürol hoca işleri beğendi Biz daha çok beğendik yerleşmiş halleriyle.. Diğer müthiş ekip ve ustalar ilk başta nerden çıktı bu kadınlar deselerde, nasıl olduğunu anlamadan koşturdular bizim için, eh bu da bizim başarımız,:)) pek eğlendiler aslında, gelen giden hiç bitmedi biz yerleştirme yaparken. Hatta bilumum sorular sordular, bir görevli tutturdu, niye borda mavi ısıklandırma yok burda diye )

Neticede işte bir projeyi daha çok çok eğlenerek bitirebilen kadınlarız biz.. Yaptığı işten zevk alan, mutlu olabilen nadir insanlarız. Ne mutlu (Burda gözlerim doldu) Şaka bir yana, sizi camekan’ın hikayelerini okumaya. bizi camekanla mutluluğa gülümsemeye davet ediyoruz..

Camekan - sofa chicago 2010

2010-12-21T12:17:00.000-08:00

Uzun uzadıya düşündüm.. Chicago Sofa' yı öyle bir anlatmam,lazım ki.. İşte, o ki bir türlü buraya sığamıyor.. Hazırlık safhası, yerleşim, Türk Kültür Vakfı, kurduğumuz dostluklar, kahkahalar, hep beraber gittiğimiz arkadaşlarımız, toparlanmaca, Chicago..Ve fakat :) iyi kötü, çektiğimiz resimler var.. İşte onlar....

Hooop Eskişehir Camgeran ..

2010-11-01T12:06:00.000-07:00

Ve İzmir'den, uçakla Ankara, hoop oradan tren ile Eskişehir diye uzatıp tarif vermek geldi içimden .. Kusuruma bakmayın lütfen, bu seferki yazım biraz böyle daldan dala, hoplaya hoplaya ..İzmir'den sonra, bizim gibi camla çalışan arkadaşlarımızın heyecanına ortak olmak ve sergilenen işlerimize eşlik etmek için yolumuza devam ettik. Burada link veriyorum, link vermek pek profesyonel oluyormuş blog dünyasında diye duydum...

http://www.camocagi.org/yeni/images/cmgrnimg.jpg

Sergilenmek üzere seçilen eser olan insanlarımızı, (people serimizi) de ilk Eskişehir de gösterdik. Bilseler oradan Chicago - Sofa'ya gidecekler, duruşları daha da neşeli olurdu bence...

Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesini çok görmek istiyorduk. Ve müthişti, ama bizim için en hoşu, Cam Ocağından başka bir mekanda ilk defa cam üflemekti :) Bu kadar farklı olacağını hiç düşünmemiştik. Aslında zor olan ortama uyum sağlayabilmekmiş öğrendik.

Tezgah küçük, alçak, camı aldığınız ocaktan tutun, kullandığınız aletlerin yeri bile farklı. Eee Heyecanda var.. Ama sağolsunlar bizi düşünmüşler, teklif edilince, bir iki, kem küm, normalde tersi olması gerekirken ben alıverdim pipoyu elime.. O anda ne üfliyeceğimize karar vermek daha zor geldiğinden galiba..Evet evet itiraf ediyorum, biraz da vazgeçmiyelim diye...

Ama işte en güzeli yine gerçekleşti, bizim meşhur son dakika olayı, kararları, koşuşturmaları gibi.. Meral tasarladı, Gamze ile üfledik.. Bu arada Barış Hocadan bahsetmeden olmaz tabii.. Barış ile Cam ocağında eğitimde tanıştık, güleryüzünü çok sevdik ve o hocam dedikçe bizim utanmalar yüz kızarıklığından, gülümsemeye dönüştü.. Neticede Barış hocam sağolsun bize yardım etti. Heyecanımızı azalttı :)

Sonra Cam Ocağının Sanatcılarına gelsin ödüller :)

Ama içimden bir ses diyor ki, Eskişehir'e biz tekrar geleceğiz :))

Aslında nasıl farklı bir şekilde yazmak geliyor içinden, hani daha da samimi, tüm deliliğimiz ile, ama bloğu takip edenlerin sayısı arttıkca, ben ben olmaktan çıkıyorum... Aynı bu yazıya yaptığım gibi, bir kaç hafta önceden başlıyorum yazmaya... Sonra üzerinden milyon kez geçiyorum veeee kaydı yayınla :))

Ruhumuzdaki güzelliği, sevgiyi yansıtabildiysek insanlarımız ile size, işte bunu paylaşabilmek bize, aynamız olmak ise size ....

Cam Ocağı ile Ege' de

2010-10-20T07:57:00.000-07:00

İzmir'de neler mi oldu ? Şöyle başmam lazım, bence harikaydı. Hep beraber çalışabilmek, egolar olmadan, sevgiyle,.. işte olan buydu :) ama tabii blogda yazmak şart oldu yada yazdırmak :) Günlerdir kıvranıyorum başlaya bilmek için.. Ama şansımı deniyeyim, belki yazar diye sordum Gamzeye, ve işte Gamze yazar...

Eserlerin toplanıp yollanması, katalogun oluşumu ile ilgili gidip dönen mailler, fotoların toplanması, Cam Ocağın da sabır taşına dönen Gülben' e, son dakikaya kadar tasarım yapıp derleme toplama yapan Elifimize, yine elinde fotograf makinesi hadi çek çek diye peşinde dolandığımız Tulin 'imize teşekkürü bir borç biliriz :) diye başlarım.

Eserlerin hepsi önceden yollanmıştı, varır varmaz yerleştirme telaşı sardı tüm grubu.

Abdullah usta ve Gulin bizimle gelmeseydi çok zorlanırdık, tüm kutuları onlar açtılar, yerleştirmenin büyük bir kısmı hallolmuş oldu. Sergi salonu ise Tüzüm hocanın, yorgunluğuna rağmen, seyahat dönüşü falan demeden el atması ile muthiş bir zevkle yerleşti.

Yerleşimde Felekşan ın işi güne damgayı vuran eser oldu, Tüzüm hoca,önce işi diğerlerini bastırmasın diye en dip kısma koydurdu, Sertaç, Barbi :), Abdullah, Sinan ve direktif bendeniz Gamze :P eşliginde hoooop taşındı işaretli yerlerden bi gayret diklendi….öyle kolay değil, 1,20 m boyunca ciddi bir ağırlığı olan muthiş bir parça, ya kırılırsa diyee diyeee kırmadan bir ohhh diyelim dedik amma, Tüzüm hoca "çocuklar içime sinmedi, hadi gelin bir zahmet onu ortaya alalım dedi, bir daha hooooop ortada , aaaaa durun durun olmadı yaaa galiba biraz sağa, yooo yoooo gene olmadı, gelin onu en öne koyalım ve korumalıyız zaten diyip, derken Sertaç ve Barbi boş boş bakmaya başlamistılar bile, biz kızlar grubu ise kıkır kıkır gülüp motivasyon sloganları atarken, Tüzum hoca'nın son cağrısı ile eser yerini buldu :) çok şükür kırılmadan :)))

Altan ve Yılmaz'ın uzakdan bakıp, ses çıkarmadan gözleriyle eleştrileri, Semrin'in hasta olmasına rağmen son dakikaya kadar orda birebir güler yüzle verdiği destek, Ege Üniversitesinin elemanlarının verdiği destekler.. tam omuzlar düşerken gelen sıçak çaylar..

Standlerin üzerinde verilen pozlar, isim etiketlerin yapıştırılması, cd lerin ayarlanması, duvar afişleri, boncuk yapan arkadaşlarımızın kendilerini temsil etmek icin gösterdikleri müthiş çaba derken ayaklara kara sular indi.Unutmadan, Yaseminin 2 gün once çukura düşüp inciltiği morarmış ve şişmiş ayağı ile ordan oraya bir şeyi yokmuş gibi koşuşturması da var..

İşte böyleee, ertesi güne hazırız diyip kendimzi ödullendirmek üzere içilen raki ve mezeler .....

Kızların gücü, ama en önemlisi Altan beyin bakışı

Buradan ben devamını alıyorum :) Şöyle ki, Tülin çok güzel bir kutlama yemeği verdi, Eskişehir de aldığı ödül için.. (Bu arada söylemeden geçemiyeceğim, duyduk duymadık demeyin Tülin in en büyük çabası Yasemin Ve Gamzeyi nasıl ayrı düşürürümdür :) Şaka bir yana başaramıyacağını bilir ve ikimizi de işletir durur biz de bayılırız ona).. bloglara düşücek kadınmıydın Tülin ?? :)) Bu güzel yemekte Erkin Saygı çok güzel bir kelime söyledi, bu Camcı grubu, bu kadar senedir bu camiada gördüğüm en keyifli grup dedi.. Çok doğrudur..Ama en teşekkür edilmesi gereken kiş Yılmaz Yalçınkayadır. Cam babamız iyi ki varsın..

veeee,.. paylaşmanın zevki ile yapılan eserlere doyamamak hepimize, sevgi ile.. gülücükler ile...

Hazırız, gerçekten hazırız.

2010-10-03T21:36:00.000-07:00

Bir kaç ay olmuş yazmayalı...Ne güzel şeyler oldu bu arada... Araya uzun bir yaz tatili girdi. Arkasındansa koşuşturmalar başladı. Hazırlanmamız gereken, İzmir, Eskişehir ve Sofa Chicago...

Tatilden döner dönmez, Cam ocağında bir aylık eğitim aldık. Eğitimlerin bittiği gün ise attık kendimizi sıcak cama. Neredeyde hiç durmadan 10 küsür gündür, cam üflledik. Eserlerin hazırlanmasının yanı sıra, finisaj aşaması da bir o kadar zaman aldı. Arada yaşanan doğal afetleri seneye bugün gülerek anımsamak istiyorum :) Sergi sonrası uzun bir yazı yazacağım, işte buna hazırlanmak lazım...

Ve fakat, hazırız gerçekten hazırız :)) 10 kere daha tekrarlayınca insan kendini mükemmel hissediyor :)

Cam Ocağı Ege'de

İzmir

İçimizde ki neşeyi, üflediğimiz tüm camlarımızdaki kahkahaları duymak size, hayallerimizi gerçekleştirmek bize, gülücükler hepinmize... ooff offf mu ?? o da ne :)))

BİR

2010-07-05T03:45:00.001-07:00

''Sanatsal Cam Sergisi '' Ankara .. Biz yaparız da hikayesi olmaz mı ? Elifler önemli oldu benim hayatımda :) Elif Poshor'un yüreğine, güzelliğine teşekkür ederim-iz.Meleğimiz o bizim:))

Elifcim ise ayrı bir hikaye başlı başına :)) Güzel anne iyi ki varsın, hep yetişirsin son anda bize ya helal olsun.. Nedir bu demeyin bugün öyle bir gün işte..Sevdiklerime seni seviyorum demeyi seviyorum ben :)) ohh ne güzel :))

Diğer resimleri yükliyeceğim korkuyorum, bu güzelliklerden sonraki komikliğimizden :))

Yerleştirme için kullanacağımız aynada son anda fikir değişince bulunan aynacıya bakış:)) Memoş sağolsun bize buldu bir aynacı. Ama bulmakla bitmez tabi, kestirmek lazım, taşımak lazım, aynacıyı ikna etmek lazım.

Sonra gaza getirmek lazım :))

Ve taşımak :)

Diyeceğim şu, Ankara da güzellikleri paylaştık, mutlu olduk.

Camdaki güzellikleri farketmek size, camın büyüsünü paylaşmak bize, seni seviyorum demeyi başarabilmek hepimize...

Bir Hikayemiz var !!!! Dokumacı Kuşlar :))

2010-05-24T03:02:00.000-07:00

Maçka Sanat Galerisi, ‘Merhaba Füreya Merhaba’ Yaşayan Kuş Evleri sergisiyle sezonun sonunu Füreya Koral’ın doğumunun 100. yılını kutlayarak getiriyor. Sergiye 150’nin üzerinde seramik sanatçısı geleneksel kuş evlerini Füreya’nın izinde yorumlayarak katılıyor.

Seramiğe can veren büyük usta Tüzüm Kızılcan ile Cam Ocağında tanıştık. İzmir'e tüm gidişlerimizde de hep bizlere yeni ufuklar açtı .. Annem ve Kızım, Babam ve Oğlum sergisinde bize ''Merhaba Füreya merhaba'' sergisinden bahsetmişti, ,işte böyle başladık camdan kuş yuvamızı yapmaya.

İlk defa baştan sona resimlerle nasıl

yarattığımızı, dokuduğumuzu kayıt altına almış olduk :))

İşte hikayemiz camdan kuş yuvamız..ve dokumacı kuşlar..

Dokumacı kuşları seyredince insan büyüleniyor, iste videosu:))

http://www.izlesene.com/video/hayvanlar-dogadaki-mimarlar-dokumaci-kuslar/1141522

Ocaktan aldığımız içinde nefesimiz olan camla çalışmaya başladık. Ve soğutup tekrar ve tekrar:))İşte dokuma kısmıda burda oldu zaten.

Aslında ocağa dalma işini en çok Gamze sever :)) Nitekim objeler büyüdükce keyif de artar. Yatay girdiğimizden objenin ucunda oluşan iz, inanılmaz. Bu tekniği Novy Bor da bir sanatcı yaparken görmüştük. Birkaç sene sonra uygulaması çıkıverdi içimizden..

Sonradan eklediğimiz parçalardan biri yuva girişi. Finisajda kesilecek olan bölüm, diğeri ise kuşlara dallar..

Bu da çöpümüz :(( Pipoyla camın birleştiği yeri yeterince ısıtmayınca çatlıyor işte :)

offf offf !!!

Biz çalışırken gelmişler :))

Üflemek yeteli değil tabii. Bir de camın Finisaj (soğuk kısmı) var. Delik açma, boyun kısmını düzeltmek gibi..

Montaj denemesi ama doğal ortamda.. En zevkli kısımlardan sadece biri :))

BİZ YAPTIK fotosu :))

Camcı kızlar ...

Tülin ve Gülin çok hoş cam kuş evleri yaptılar. :)

BİZ YAPTIK Fotosu 2 :))

Buraya eklemeden geçemiyeceğim, bu projede olmak müthiş bir deneyimdi .. Son dakika heyecanı ile başlayan bu serüvende, bendeniz endişe içinde, Gamze gayet hazır, kendinden emin tamamladık. Bir kez daha gülen yüzlerle bitirdik..

Sergi 5 haziran a kadar Maçka Sanat Galerisinde..

Hep güzellikler, bol camlı günler, sergiler, projeler bize; bizden gelen gülümsemeleri paylaşmak size, mutluluk hepimize :))

Annem ve Kızım İzmirdeydi..

2010-04-30T05:54:00.000-07:00

İzmir'e gittik biz Mart ayında. Annem ve kızım, Babam ve oğlum sergilerini birleştirdi Işık..İstanbul concept altında .... Işık ve bitmeyen enerjisi ile :)) Adnan Franko Sanat galerisinde.. Yine son dakikada koşturmaca içinde tekrardan yaptık anne ve kızlarımızın aynalarını.. İzzet ustanın emeğini de unutmayalım :)) Yaptık yapmasına ama kargo problemli oluyor cam olunca. Bizde koyduk kamyonetimize yola çıktık, Tülin ve onun kocaman eseri Dora ile. Gamzenin şöförlügünde 100 km aşmadan, pek yavaş ve güvenli vardık. Güzel sohbetler, yemekler ile 2 gece geçirdik cam dostlarımızla...

2010-04-16T14:38:00.000-07:00

Ön değerlendirmeden geçmisiz meger :)) yaşasın !!!!

İsmi üstünde ''Geri dönüşüm ''

2010-03-08T05:35:00.000-08:00

Eski yazılara bakınca, geri dönüşümden çok az bahsettiğimi farkettim. Uzun zaman, kendi ev atıklarımızı ve arkadaşlarımızın bizim için biriktirdiği şiseleri kullanarak başladık bu ürünleri yapmaya. Daha sonra baktık şişeler yetmiyor, dışarda akşam yemekleri sonrası, elimizde siyah çöp torbaları, içleri boş şarap, soda şişeleri dolu çıkmaya başladık mekanlardan.

Camcı, çöpçü, camcı, çöpçü,.....Restorandaki insanlar şaşkın şaşkın bakıyorlardı, kocaman çöp torbalarından gelen şangırtıya, duyulmayacak gibi değildi. Hiç de utanmadım, utancak ne var ki geri dönüşüm işte...

Kimi zaman şişeleri 500 derecede ısıtıp pipolarla uzatarak, kimi zaman füzyon fırınlarında çökerterek, tabaklar çıktı ortaya ve yeniden geri döndüler hayata.

Defne Akşin Akyol enfes bir kitap yazdı, Huban Korman resimledi. Adı HEP YEŞİL... Daha sonrasında Akmerkez projesinde dağıttık cocuklara. Hatta şişelerin dudak kısımlarını keserek yüzük bile yapmışlığımız var. Durduk mu ??? yooooo,☺) yakında şişelerle oynamaya başlıyacağız tekrar.

Neden mi ? çünkü etrafımızda halen camın geri dönüşebileceğini bilmeyen birçok insan var. Misyonumuz, her türlü şişeyi geri dönüştürüp hayal gücümüzle , yaratıcılığımızla, yaşadığımız bu dünyaya, güzellikler adına katkıda bulunmak.

Bu yüzdendir, her fırsatta , her mekanda sırtımızda çöp torbamız, şıngırdarız restoranlarda , partilerde....Aman sakın kaçırmayalım bu müthiş fırsatı tüm atık camları toplayalım , yıkayalım ve yeniden hayat katalım derken… kendimize katalım.

Şu son iki pragrafı, elmanın diğer yarısı Gamzeye yazdırdım ya, şükürler olsun ☺) İstemek lazım.. Nihayet yazdı işte ☺ ..

Şişeler yeniden hayat bulmak için bize, içindekileri içmek size, mutluluk hepimize :))

Yeni Başlangıçlar

2010-03-02T05:32:00.000-08:00

''Yasemin hocam,'' diye başlayan bir mesaj geldi dün bana, o kadar hoşuma gitti ki paylaşmak istedim.. dayanamadım :)) Sevgili Hande, bizi nette bulmuştu, almış sevgilisini gelmişti, uzun zaman önce. Neşe ve enerji dolu halleriyle bayılmıştık onlara, meğer arada, farkında olmadan fişek görevi de görmüşüz. Yeni bir yola çıkmış, yakın arkadaşı, adaşım Yasemen ile, o enerji ve içsesiyle. Bayılırım cesur insanlara :)) Yolu açık olsun...

http://sihirlidukkan.blogspot.com/2010/03/nereden-nereye-sihirli-dukkan-no95e.html

Billur ise, cam ocağındaki kalp kırma etkinliğine katılmıştı ve biraz evvel mesaj attı:))

''Bloglarda paylaştığım haberler varr :) ayrıca bugün habertürk,s:20, web blog günlüğü köşesinde çıkmış haber!! paylaşmak istedim :)'' dedi...

http://www.offnegiysem.com/2010/02/dikkat-krlabilir.html

Bugün, çok güzel şeyler oluyor üst üste haberiniz olsun :))

Bize kolay gelsin, Camımız billur olsun, hep cam üflensin :))

Cam Ocağın'da Sevgililer gününe inat kalp kırma dersleri :)

2010-02-16T00:54:00.000-08:00

Elif mail attı, ''haydi sevgililer gününde kalp kırma etkinliği yapalım''... dedi. Hemen işe koyulduk,ama çok hızlı oldu herşey, takım müthiş,..

Bir gün sonra cam ocağında provadaydık. Öyle prova derken kalp nasıl yapılıyordu, sıcak camda hatırlama..hımmmm durumu. Tabiki bizim kalpler birbirine hiç benzemez, Gamzenin yaptığı ne kadar özgür, şekli farklı, akışla yapılan bir kalp olduysa, benim yaptığım, bir o kadar kalp işte. Yani illa aynen çizdiğimiz gibi. Aman sağı solu eşit olsun, mükemmel görünsün, bir yerinde hata olmasın durumu. Bunu düzeltmek lazım, bir kere daha hatırladım :) Camla çalışırken, usta olacaksan evet, ama uçmayı da bilmek lazım :)) her gün yeni bir ders :)

Kalpler kırılmasın, herkez mutlu olsun, size kolay gelsin..

Cam Üfleme 5

2010-01-30T10:18:00.000-08:00

Ne üflediğimizi biliyormuyuz da kalmışız, ben oradan devam edecegim. Ne istediğimizi bilmeden cama şekil veremeyiz. Belki de üflemeden, sadece heykelimsi bir obje yada kağıt ağırlığı, yada bir çicek yapacağız. Bunu sizin ve öncelikle ortağınızın (size yardım eden kişinin ) bilmesi gerekir. Bilmezse yada bilmezseniz, işler karışır,, zamanlama olmadan da cam üflenmez. Herkez ilk başta camı üflemenin peşindedir. Evet üflenir, ama sonra ne olur..

Lal kepçe ile cama şekil verirken :)

Ben size için de hava kabarcığı olan bir kağıt ağırlığını anlatmak istiyorum.

Camı ocaktan aldık. Yerinize geçtikten sonra daha öncede söylediğim gibi, tahta kepçe yardımıyla şekil vermeye başladık. Verdiğimiz şekil yuvarlak ve pipoya ortalanmış durumda. Camı sıkıştırmadan, itmeden tahta kepçeye nazikce dokunarak, çevirmeye devam ediyoruz. Bu camı biraz da olsa soğutmamıza ve şekle girmesine yardım ediyor. Eğer kepçeden buhar çıkmaya başladıysa yada cam yapışıyorsa, hemen yanınzda duran su kovasına daldırıp çıkarmanız gerekir. İstersek üflemeden bir kez daha cam alabiliriz ama biz ufak bir obje yapalım isitiyoruz.

Kerem üflerken :)

Onun için daha fazla oyalanmadan, Pipoyu oturduğumuz bankın demirine, dayayarak üflemeye başlıyoruz. Burda havanın çıktığını görmek ilk başta zor gelebilir. Ortağınız sizin için hava kabarcığını takip edip, ne kadar daha üfliyeceğinizi yada durmanız gerektiğini söyler. Zamanla buna gerek kalmaz siz zaten bilirsiniz ne zaman duracağınızı. Cam yeterince sıcaksa, hemen üflenebilir. Eğer camı çok soğuttuysanız, tromele girip bir kez daha ısıtabilirsiniz. Tromelde camı ısıtmanında bir limiti vardır. Tromeldeyken, çevirmeye devam ederken, gözünüz hep camın üstünde olmalı yoksa sıcaklık ve yerçekimi camınızı alır elinizden..

Tromel bey :) her ne kadar dişi deselerde :)

Bazı yerlerde ara ara ek bilgiler vereceğim. Mesela, tromel kullanını çok önemlidir, çünki ne yaparsanız yapın, zamanınızın %50 sini onun önünde geçireceksiniz. Umarım erimeden :))

Yani kendinizide ısıtmadan, yakmadan, parçayı da bozmadan. Her zaman objenizin ısınması gereken yerlerini ısıtın. Tromelin derinliklerine fazla girerseniz, piponuzu fazla ısıtmışsınız demektir. Bu da yerinize oturduğunuzda elinizi yakma şansınızın çok fazla olduğunu gösterir.

Piponuzu çevirirken mümkün olduğunca yavaş olmalısınız ki objenizin şekli ısınmayıda katınca bozulmasın.

Hımmm, doğru söylemiş camla tanışma kursumuza katılan bazı arkadaşlar. Yazmaya devam etmeliymişim.. Hele camla çalışmadığım zamanlarda, sanki camocağındaymışım gibi.. offf süper geldi.. şükürler olsun :))

Ege, kocaman bir şiseye boyun yaparken :)

Objemiz sıcak, bizde öyle.. üfledik ufakta olsa bir hava kabarcığımız oldu :) Peki nasıl çıkaracağız bunu pipodan ?? Çıkarmaya yeltenmeden önce, boyun yapacağız. Boyun yapmak için, bankımızın üzerindeki keskin kenarlı cımbızı kullanacağız (jacks). Piponun camdan ayrılması gereken yere yavaşca dokunarak, sıkmadan bir çizgi çizeceğiz.

Soğutma fırınına girmeden objeyi sulama..

Sakin, ama hızlı adımlarla soğutma fırının(tavlama) yanına gidip ayaklı demir masaya dayıyacağız pipomuzu. Demir masanın su bölümünden aldığımız suyu küçük cımbız yardımıyla dokunduracağız objenin pipola birleştiği yere. Fırının kapağı açıldığında pipoyu rafa dayayıp, piponuzun orta bölümüne vurarak objemizi soğutma fırınına koymuş olacağız. Ve ertesi sabah o sizin olacak:))

Sanırım karışık oldu, ben en iyisi her bölüme resim ekliyeyim :)) Eklendi... Görev tamam ,

HEPİMİZE SÜKÜRLER OLSUN, kırık camlar camocağına, dertler dolunaya :))

Cam üfleme 4

2010-01-12T22:43:00.000-08:00

Anlatmaya devam.. Çok detaya girmek yerine, biraz genelleme yaparak açıklamaya çalışıyorum..Cam ocağına gelip, tadına bakmak için bizden yada cam ocağına gelen tüm yaratıcı, müthis sanatçılardan, senelerini cama vermiş eğitmenlerden neler öğrenebileceğiniz hakkında fikir vermek için...(diye bir dip not :)

Herşey hazırsa, tüm aletler vs, haydi başlayalım. Elimize aldığımız pipoyu cam almak için kullanacağımızdan devamlı çevirmek durumundayız, ama hep çevirmek. Sıcak cam aynı bal kıvamında olduğundan yerçekimi ve akıcılığını hiç unutmamak lazım. İki elinizin arasındaki pipoya saracagınız cam, eğer çevirmeyi unutursanız akar, şekli bozulur daha iki adım atmadan camsız bir pipoyla kalırsınız. Onun için son adıma, kadar ne olursa olsun cevirin, çeviri...

Çevirmek ve eller diye başlayınca aklıma ilk zamanlarımız geliyor. Ben solak biriyim :) Ve cam üflemenin solak bir insan için hiç ama hiç kolay olmadığını hatırlatmak isterim. Pipoyu çevirdiğiniz yön bir tarafa, aletlerle çalışmak kabusum olmuştu. Hiç kullanmadığım bir elimi keşfettim. Cam üflemediğim zamanlarda, eski gazeteyi ufak parçalar halinda keserek antreman yaptım senelerce. Sırf makas ve diğer aletleri daha rahat kullanmak için.

Camı eritilen ocağın kapısını aralayarak, ve mümkünse yardım alarak açtıktan sonra, pipoyu ocağın kenarına dayayarak içeri sokuyoruz. Çevirmeye devam ederek, pipoya camı sarıyoruz. Ve hemen dışarı çıkıyoruz yoksa karşısında eriyebiliriz :) Burada biraz acele etmek durumundayız. (Ben her seferinde şükürler olsun derim :))...

Şu andan itibaren eller çevirmede gözler ise hep camda.. Yere paralel bir şekilde ilerlerken, pipomuzu daha rahat kullanabilmek için kullandığımız su ile soğutma makinesine ufak bir ziyaret yapıp cama değdirmeden yıkayarak pipoyu soğutuyoruz.

soğutmak icin ..

Cam hala sıcak olduğundan onu biraz üfleme kıvamına getirmek için kepçe yardımı ile şekil vererek yuvarlak bir forma sokuyoruz , üflüyoruz.. Ama ne üflüyoruz, biliyormuyuz ?

Cizdikmi ? Sizinle çalışan arkadaşınız biliyormu ? Bilmiyordu, bilmeside bir yıl aldı . :))

2009 - 2010 Neler olmuş, Hayallerimiz..

2010-01-04T23:50:00.000-08:00

''Nasıl cam üflenir ?'' kısmına biraz ara vermeye karar verdim. Devam edeceğim ama önce geçen sene neler yaptık, önümüzdeki senenin hayalleri, yapacaklarımızı yazacağımızı kararlaştırmıştık.

İşte onlar

2009

Camekan'ın en yoğun olduğu seneydi aslında;

1.Senenin ilk günü Bodrumdaydık. Duvenyas ailesinin misafiri olduk..

2.İkinci işimiz, Metin Korman sayesinde, projesindeki bir kapıyı camla kapladık. İlk iç mimari işimiz oldu.

3.Finlandiya ya gittik.. Karaflarımızla oradaydık. Müthişti orada olmak, tüm o eserleri görmek, sanatçılar ile tanışmak.. Sıcak cam atölyelerini, fabrikaları gezebilmek.. İşte bunun için teşekkürler..

4.Annem ve Kızım sergisine katıldık. Ckm de Işık Gençoğlu'nun titiz çalışması çok emek, ama bir o kadar güzellik kattı serüvenimize. En hoşu ve hediyesi annelerimiz ve kızlarımızla çekilen resimlerdi bence.

5. Ankara' da bir başka sergi, Nar hediyenin sahibesi, Meltem ağırladı Camekanı zarifliği ile.

6. Ve Novy Bor , Yılmaz bey ve Altan beyle beraber IGS nin düzenlediği bir sempozyuma misafir olarak katıldık. Bir çok sanatçıyı eserlerini yaratırken görme fırsatımız oldu. Sıcak cam atölyelerini gezdik. Eski dostları gördük.

7.Galata Tasarımdaydık haziran ayında, Kristinle tanıştık.. Özel insan, takı tasarımcısı, (hala gidip kaybettiğimin yerine alamadım bir tasarımını daha kendime ..)

8. Yine Kristin ile beraber bir kaç hafta sonu Paz-Art cihangirdeydik.

9.En önemlisi, geçen seneden beri hayalini kurduğumuz ama bir türlü gerçekleştiremediğimiz, eğitimlere başladık.:)) Daha önce hiç eline cam almamış, cam severlere, camı anlatmaya başladık.. Bir gün bile olsa, mutlu yüzler gördük gün sonunda.

10.Cam ocağında Camdan Fikirler Atölyesi etkinliğinde tasarımcılarla cam çalışıp, meleklerimizin gösterisini yaptık.

11. Yine Camocağında Konuk camcılar Bee Kingdom ve Felekşan Onarı ağırladık.

Projeyi yürütük, tasarladık..

12. Ve Sabiha Gökçen.. Vip salonuna camdan çimenler kondurduk, nişlerin içine..Elifcim ne çalıştı bu proje için.. ama ilk işimizi kabul etmediler.. Bir saat içinde 3 yeni proje sunup çıkmak zorunda kaldık.. 1 hafta içinde de işler yerinde salınıyordu.

13. Camekanın kardeşinin Cafesi açıldı. Secco .. o da Sabiha Gökçende !!

14.İzmir Ege-Art ta tüm camcılar beraberdik. Yılmaz bey ve Tülin'in işleri organize etmesiyle.. Sergi inanılmaz büyüktü. Bir çok nokta da sanatçı işleri vardı.

Hayatımıza yeni arkadaşlar, destekçiler ,hayal kırıklıkları, müşteriler, sevgiler, girdi bu sene içinde. Kızgınlıklar yaşadık, ama hiç durmadık hep büyütük bu cam sevdamızı.. En önemli ve ilk eserlerimiz sayesinde, annelik duygularımızla güçlüyüz biz aslında.

Ege, Melis, Lal , Kerem teşekkürler :))

Bu da Demet'ten bir bukle

Bu dua okunacak ve evrene salınacakmış, yoksa tutmazmış......

Yeni yılda herkesin;
Sağlığı iyi olsun.
Kalbi ritmini çalsın. Yanakları kiraz pembesi, dudakları bal olsun. Teni
sıcak kalsın, enerjisi dışına taşsın. Ciğerlerinden nefes,bacaklarından
güç eksik olmasın.
Kanı bol olsun, damarlarında dönüp dönüp dolaşsın.
Sevdikleriyle birarada olsun. Kolu kollarına değsin, gözü gözlerinin içine
baksın. Lafları birbiriyle başlasın. Nesi varsa, bölüşücek biri olsun;
nesi yoksa, bulup getiricek biri olsun. Bu birileri az ama öz olsun.
Bazıları dünyada tek olsun. Sevgisinin tamamını harcasın. Harcasın ki, ona
büyük bir miras kalsın.
Sevmekten bıkıp usanmayacağı biri olsun. Onun yeri ayrı olsun.O herşeyine,
her haline tek tanık olsun. Bir hareketiyle güldüren, bir hareketiyle
ağlatan olsun. Duyguların hepsi onda olsun. Kalbi buna teslim olsun. Bütün
şarkılar onu anlatsın.
Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun. Başarının gerçek adının bu
olduğunu unutmasın. İbadet eder gibi, bu keşfini hergün yeniden kutlar
gibi, onu yapıp dursun. Yaptıkça daha iyi yaptığını görsün. Daha iyi
yaptıkça bunu başkaları da görsün. O başkalarının bunu gördüğünü, dış
gözüyle görsün, iç gözüyle işine baksın.

Neşesi bol olsun.
Kendini mutlu etsin, durduk yere neşelenmek nedir bilsin. İçinde birşey
durup durup zıplasın. Duydukları, gördükleri onu gıdıklasın, kahkaha
attırsın. Gürültü çıkarsın. Saçma şeyler söylesin. Çocuklukta en şımardığı
ana, sık sık gidip gelsin. Nereye gidip geldiği bilinmesin.

Değiştirmek istedikleri değişsin.
İçte ve dışta, iyi günde ve kötü günde tadilat yapsın. Eskilerini atsın,
ruhunu havalandırsın. Kapıda hep kamyonu dursun. Dilediği yere taşınsın.
Kendinden taşınmak isterse, içindeki güç, dışındaki sevgi ona yardımcı
olsun. Bileği, bütün alışkanlıklarıyla, bağımlılıklarıyla güreşsin.
Birşey ona sürpriz olsun. Günlerinden birgünü, bir pakete sarılı olsun.
Açılınca, içinden hiç beklemediği güzel bir haber çıksın. Bu gün
üçyüzaltmışbeş'ten herhangi biri olsun. Öylesine bir pazartesi, arkaya
kavuşturduğu ellerinde, unutulmaz bir salı saklasın. Öyle tahmini mümkün
olmayan birşey olsun ki bu, hayatın zekasını anlatsın.
Bir hayali gerçek olsun. Bir hayale gözünü yumsun. Peşinden koşup, onu
sobelesin. Hayalini kendinden saklamasın. Bir çizgi filmde olduğunu,
herşeyin mümkün olduğunu unutmasın.
Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duası gerçek olsun.
Her kelimesine şükretsin. Tek satırına nazar değmesin. Amin

2010 az sonra :))
İşte az sonra,

IKSV yeni satis noktasi
İlk cocuk camla tanisma atolyesi
2010 CAMEKAN sergisi :)
SOHO Ny / chicago
Cam Ocagi Boyd Suguki egitim
Camekan Atolye (şimdilik park edildi :)
The International Exhibition in Kanazawa in Japan
Camekan Egitim ...Rob Stern- Petr Novotny (22 agustos -4 eylul)
Camekan Egitim ...Martin Janesky (13 eylul -26 eylul)
İstanbul Contemporary

Camekan üfleme 3

2009-12-24T13:57:00.000-08:00

Nerede kalmıştık..Çalıştık bir kaç gün, 2010 da neler yaparız denedik. Müthiş işler yapacağız, yazdık, istedik, diledik. Yeni yılda üflemeye devam, üretmeye, çalışmaya devam..

Bu arada lütfen imla yanlışlarımın kusuruna bakmayınız :)) sebebi sicak cam :))

Atölyeye girdiniz (hot shop), öyle hemen başlıyalım cam alalım demek yok. Bankınızı hazırlamanız gerek. Her aletin bir yerleştirme sırası var. Islak gazeteyi hazırlamak, kepçeleri koyduğunuz suyu değiştirmek ve pipoları ısıtıcıya koymak bunlardan birkaçı. Aynı işleri atölyeden çıkarken de yapmanız gerek. Eğitimlerde bizlere sırf yerleşim ve toparlamayı değil ama yerleri de yıkamamız gerektiğini gösterdiler.

Cam üflerken makinaların ne kadar sıcak olduğunu ve dikkat etmezseniz yanabileceğiniz unutmamalısınız. Bu sizi korkutmak için değil, ama bazen camın büyüsune kapılıp neler olabileceğini unutabiliyor insan. Yanarsanız, ilk tedavi her zaman soğuk olmalı.

Ben çok yandım.. Biraz sakar olmamın dışında bu kadar hızlı düşünmem gerekeceğini ve her an herşeyin olabileceğini bilmiyordum başta. Bir kaç kere pipoyu en sıcak yerinden tutuverdim. izlerini de pek beğenirdim :) ama geçiyor zamanla.. daha dikkatli olunuyor.

Gelelim takım çalışmasına.. İşte biz burada sanslıyız. Aynı zamanda başladık, ve takım çalışmasının onemini anladık.

Bankta oturan ustabaşı(gaffer), ne derse o olur takımda. 2 bazen 5 kişiye çıkılabilir. Kimi kapak açar, kimi ustabaşının yanmasını engellemek için tahta tutar, kimi cam parcaları getirir. Özellikle büyük parçalar yapılırken güvenilir bir kalabalık iyidir.

Açıkcası, ben uzun zaman takımda yardım konusunda, yetersiz buldum kendimi,.. Pek girişkende olmadığımdan, Yanlış yapma korkusuyla, seyrettim bol bol..Ama Gamze iyidir, hic acımaz girer yardıma. Yeterki ucundan tutulsun, daha çok öğrenilsin. Doğru tesbittir, hem seyrederek, hem tromel kapağı açılarak, hemde ustaların ders videolarından o kadar çok şey öğrenilir ki. Ben camın büyüsüne kapıldığımdan ve bir sonraki adımı düşünecek halim kalmadığından, hep bir yerlerde eksik kalırımı düşünürdüm.. kalır, azarda işitirdim.. üzülürdüm ama hepsinin bir süreç olduğunu böyle öğreneceğimizi anladıktan sonra rahatladım.

Yukarıdaki fotolar eski eğitimlerden :)

Cam üfleme 2

2009-12-22T03:42:00.000-08:00

Cam üfleyebilmek için bir çok alet kullanırız. Tabiki en önemlisi Cam eritme fırınıdır(Furnace). Günde 24 saat, yılda 365 gün calışır. 1200 derecelerde, camı kullanma kıvamına getirir.

Fırından aldığımız camı soğudukca ısıtmak içinse, Tromel (Glory hole)kullanırız oda 800 ile 1200 derecelerdedir.

Bu bebek bizim, söylemeden geçemiyeceğim. Elektrikli ve Türkiyede ilk defa üretildi. Özmak tarafından. Çok istedik üzerine çicek, böcek, kadınsı bir şeyler olsun.. Olur sanırsam ..

Kalkez (annealer)500- 600 derecededir, camı üfledikten sonra, oda sıcaklığında soğutmak için

ayarlıdır. Bir gece boyunca yaptığınız cam oarada kalır.

İşte bu üç tatlı :) makinaya alıştınızmı hayatınız değişebilir.. Sabahları Cam ocağına giripte Sıcak camın kapağını açtığımda ilk kelime '' şükürler olsun'' oluyor.. Öyle işte, bir delilik durumu yok değil tabii..

Hımmm yazmak öyle kolay bir şey diilmiş. Tabii baskıda yok değil üzerimde. Hiç filmdeki gibi de olmadı .. yok yok vazgeçmiyeceğim. Kardeşimden, cam ustası, daha haberi yoktu benim bugün blogla böyle bir işe kalkıştığımdan, biraz önce oldu. Onun suçu her zamanki gibi, ama sanırım eğleneceğiz, girip hata varsa düzeltirim dedi. Çok hoş çok...

Konudan sapmayalım, anlatacak binlerce konumuz var. Gelelim cam üflerken oturduğumuz banka (Bench) ve üzerine yerleştirilen aletlere. Cama şekil verirken oturdugumuz bank aynı zamanda kullandığımız pipoyu cevirmede kolaylık sağladığı gibi size yardım eden kişininde camı rahatca üflemesine destek olur. Bir kaç farklı grup, aynı zamanda calışıyorsa eğer yada eğitim sırasına, hiç bir şekilde başkalarının bankına oturulmaz ve aletlerine el sürülmez. Bizdeki Türk yardım severliği, cam üflerken işlemez, azar işitilir. Yada sorumsuz biri bozar kullanılamaz olurlar, mazallah..

Bu resim 2004 başı, saygıdeğer hocamız, Petr Novothny. Yeni başlamışız, ağzımız açık seyrediyoruz.. o ise hiç konuşmaz, anlaşılmaz bir usta. Çok şey öğrendik, hala öğreniyoruz ondan.

Ben yorulmuşum biraz ara.. devam sonra ama..

Devam kısmı şöyle, EL ALETLERİ:

Üfleme boruları pipoları(pipes) . İki ye ayrılırlar. 1.Üflediğimiz camlar için 2. Transfer yapmak, cam parçası getirmek, içinde hava olmayan objeler yaratmak için kullandıklarımız.

Ağırlıkları ve boyutları farklıdır. Ve onlara iyi davranmak gerekir. Çok ısıtmamalısınız, zaman zaman bükülebilirler bu da hiç işimize gelmez, eğri büyrü pipolarla üflemeyi kimse istemez.

Üflediklerimizle işimiz bittiğinde, uç kısmını parmağımızla kapayarak suya daldırırız. Böylece tıkanmazlar ve içlerine su girmez. Daha sonra soğumaları için ayrı bir kovada bekletiriz.

Cımbız, makaslar en şık ve kullanması bir o kadar da zevkli el aletlerindendir. Büyük cımbızlar(Jacks) ile objeye elimiz yanmadan şekil veririz. Camı pipodan ayıracağımız cizgiyi oluştururuz mesela. Küçük cımbızla (Tweezers) camı çeker, büker, yine camı ayırırken sulamada kullanırız. Makaslarda çeşitlidir. Kimisiyle camı keseriz, cam parçası veririz yada aletleri yönlendirmede kullanırız.

Kepçeler (Block) larla çalışmayı Gamze sever. Ben kağıtcıyım galiba :) Kepçeler kiraz ağacından yapılır. Sık sık suya sokulup ıslatılarak çalışılır. Zevklidir çünki bir ahenk vardır..

Gazete kağıdını çok tavsiye ederim:). Camla adeta bütünleşilen bir histir. Çok yaklaşır, hatta elinizde tutarsınız camı neredeyse. Katlama şekilleri vardır ama buradan anlatmak mümkün değil. Bu kısmı eğitimde gösterebiliriz ancak.

Sanırım bu akşam bu kadar. Yarın cam üfleyeceğiz. Sabah erkenden yolla düşüp, sıcak cam hazırlıkları yapmak var. Yarın güzel bir gün olacak..

Bize kolay gelsin, kırık camlar ocağa gitsin, yeni camlar üflensin.. dertmi o da ne...

cam üfleme 1

2009-12-22T02:00:00.000-08:00

Cam Üfleme

Herkes cam üfleyebilir .. Gerçekten, camı, sıcağı ve takım çalışmasını sevmek başlangıç olsada, ne kadar çok cam üflerseniz o kadar tecrübe kazanırsınız. İşler her zaman mükemmel gitmeyebilir en başta, önemli olan azim, ve pes etmeden tekrar tekrar denemek. Problemleri üfleyek uzaklaştırmak ve eğlenmek işte bence tüm sır bu .

Cam üflemeye başlayanların en büyük şaşkınlıkları, aynı bizimde yaşadığımız gibi,bir çok farklı eğitmenden kendilerine özgü bakış acısıyla öğrendiklerini uyguladıklarında olacak . Ama zamanla el becerisi arttığında kendi yolunuzda ilerleyeceksiniz. Üflerken kağıt yada kepçe kullanmak tamamen sizin seçeneğiniz olacak.

İşte geldi gamze den yorum, buyrun :

şeker şeker yazmıssın ustaaaa, ellerine sağlık pek keyifli okumakdayım, sanki rüya gibi..... yaptıklarımızı sayfa sayfa önumde resimli bir roman gibiiii, süper süper devam:)
nacizane bir ek, kağıt kullanırken ıslatın aman haaa yanarsınız :P

Kolay gelsin, kırık camlar ocağa geri gitsin, derter üflensin...

İşte bu..

2009-12-22T01:07:00.000-08:00

Dün bir film izledim.. Şiddetle tavsiye ederim.. Bana bir keyif ödevi verilmişti, Gamze usta tarafından, bir kaç gün salladıktan sonra nihayet ve bummm..

Özet şu : İki gerçek hikayeden yola çıkan film, farklı zaman dilimlerinde yaşayan ve kendi zaman dilimlerinde benzer mücadeler vermiş olan iki kadının hikayesini merkez alıyor:

Tarih bundan elli yıl sonrasını gösterirken, Julie Powell yerinde sayan bir kadındır. Otuzlarına merdiven dayamıştır, Queens’de yaşamaktadır ve arkadaşları muazzam başarılar elde ederken kendisi küçücük bir masa başında çalışmaktadır. Julie, enerjisini görünüşte delice bir plâna kanalize etmeye karar verir: Tam bir yılını Julia Child’ın yemek kitabındaki 524 tarifin tamamını pişirmeye ayıracak ve deneyimlerini bir blog’a aktaracaktır.

Başrollerinde sinemanın yaşayan efsanelerinden Meryl Streep ve başarılı oyuncu Amy Adams'ın yer aldığı filmde komedi, dram, romantizm gibi farklı türler bir arada kullanılmış.
Zaman ve mekan olarak ayrı olsalarda hayatları iç içe geçen bu iki kadın, bizlere tutku ve cesaretle herşeyin başarılabileceğini gösteriyor.

Cam üfleme, Camekan, Gamze ve Benimle ne alakası var diyeceksiniz.. Şöyle var, cam böcüğü tarafından ısırılmış olmanın verdiği cesaret ve mutlulukla yolumuza devam ederken, neden blog da daha çok bilgi paylaşmıyoruz, neden kalan boş geceleri blog yazarak doldurmuyorum diye düşündüm..Aşağıdaki karikatürden de belli olduğu gibi, keyif lazım. Beni, bizi, mutlu eden bu deneyimlerimizi paylaşabilirim diye düşündüm.. Şimdiye kadar biz cam üflüyoruz dediğimiz herkezin gözlerindeki parıltı, ve şaşkınlık, sonrasında nasıl, nerede, soruları da var tabii. Birde bir kaç seferdir Camocağında verdiğimiz, Camla tanışma (aslında tadına bakma) eğitimine gelen, cam arkadaşlarımızın tekrar katılmak istemeleri, soruları da var tabii :)

Gamze :Bu mudur? bu dur. Karikatürdeki konusan benim sanırım :)

Annem Ve Kızım

2009-12-19T10:48:00.000-08:00

Bazen resimler herşeyi anlatırmış .. İşte bir sergi.. Annelerimiz, Kızlarımız.. Sagolsun Işık... Bizi de dahil etti bu güzel sergiye..

Finlandiya ''Türkiye de Cam ''

2009-10-12T10:36:00.000-07:00

camla tanışma

2009-10-11T21:54:00.000-07:00

İlk eğitim gününü bitti.. O gece Camocaginda nefis bir gece gecirdikten sonra hadi bakalım ikinci gün..

Vu Burak ... Nasıl bir şeymiş bakalim dedi kapti Keremi geldi.. Gördü nasıl kolay olduğunu :))

Kristin Melek arkadaşımız.. O zaten yaratıcı, boncuk ustası, kalp ustası... Biliyor pipo cevirmeyi :))
Ve MY BABY, nasıl becerikli, nasıl cabuk oğreniyor.. Keşke dedirtti bana keşke :))
Altan bey :)) Her kursa geleceğim sizden öğrenceğim dedi ... Superrrr... Yeni kurs haftaya bu arada :))

Hocam oldu ikinci gün.. Uygulamalı ders gösterdi yeni gelenlere..

Destekcimiz arkadaşımız, iyi insan :))Devamı akşama :)

Camekan, Camla tanışma tanıştırıyor :))

2009-09-05T12:01:00.000-07:00

Başlarken hep bir sıra ile devam etmeliymişim gibi gelmişti... ama şimdi istediğim hikayemizi, istediğim sırada , yazabilirim sanki..Bizim bloğumuz deği mi yani..

Neyse...bir de baktımki beş küsür yıldır bu blog icin biriktirmişim tüm resimleri... Bugünlerde aklım karışık biraz.. Ama dün gece bir rüya gördüm ... Ne oldugu çok uzun özele de girecek,, detaya girmiyorum yani.. Sabah kalkar kalkmaz ilk iş resimleri toparladım dizdim ve başladım yine yazmaya.

Umarım bu karışıklıkta ''Camla Tanıştırma''mızı da karıştırmadan anlatabilirim :))

İki günlük ayrı kurslardı.. Hem Cumartesi hem Pazar günü ayrı gruplar almıştık.. İşte bu grup ilk katılanlar :))

İlk öğrencilerimiz. ;Altan , Filiz (fil:)), Moiz, Lea

Öğle arası... Verdiğimiz Camla tanışma Özet ve bilgilendirme notlarını okurken...Bir ahenk var cam işinde ...Öğrendiğiniz herşeyi birden hatırlamaya calışmakta var işin içinde.. Ama olsun... sorun, bol bol soru sorun ustalara.. aldığınız cevapları anlamasanız da başta, araştırdığınız ne ise, zamanla bulacaksınız cam yolculugunuzun içinde.. Diye biten notlar :))

İlk günün yorgunluğu atılırken...

Devam edecek...

Ve Nurshine İsterse :)

2009-08-13T07:46:00.000-07:00

Çok önceden yazdığım ama yayınlamadığım bir kaç yazım varmış... hayret...

Ve Nurşen dedi ki bir gün:'' Yonca Ebüzziya'nın çizgisi programını seyrediyorum, o kadar hoş ki, biliyorum çıkıcaksınız o programa ''..

Tabii ki o gün geldi, Nurşen'in yakın ilişkileri, arkadaşı sayesinde,(kızıcak bana yine isimleri atmasyondan atıyorum, sonra o isimler aklımda o haliyle kalıyor diye, onun için ...hatırlayamadığım arkadaşının isimini vermiyorum.) ve gittik kanala...

Daha öncede cam ocağında cekimler yapıldı ama ben herzaman, konuşma ustası Gamze'ye attığım için topu, hık fık demeden atlatmıştık o zaman. Saçmaladıklarımız çok olmuştur gerçi, hatta elimizdeki kayıtları ben bir kere daha seyredemedim.. Ohh geçti bu da nasılsa diyerek.

O gün nasıl bir heyecan, Gamze ile pazarlık durumundayım, ben konuşmasam, başımı sallasam.. Yılmaz bey, kızım yapma ne heyecanı dese de.. en sonunda çıktık, nasıl hoş bir hanım, öyle güzel konuşuyor ki, geçiştiremiyorsun.. kibar kibar veriyorsun cevabını.. Güzeldi...

Ama Nurshine işte, isterse ama gerçekten isterse yapamayacağı şey yoktur.. Ben özlemişim İstanbul'u ilk defa bu kadar fazla.. Gitmek çalışmak lazım bir an önce :))

Ailemiz ve proce :)))

2009-08-11T11:15:00.001-07:00

Şu aşağıdaki satırları proje bittikten sonra, yazmışım. Ve mail atmışım...Tabii ki değişiklikler oldu mail de ama, ve....İşte sebep buymuş :)) Blog yazacakmışım :))

Hey millet,

Tüm bu hikayenin yazım aşamasını da başka bir hikaye ile anlatmak isterim bir gün ona göre.

Hazırmısınız bilemem. Tüm imla hatalarim, vs affola netice şu;

Bu projedeki yardımlarınız inanılmazdı.. Süperdiniz .. Hala inanamıyorum başardığımıza ama

Bir taneniz olmasa bu proje olmazdi..

Sima’ya, Enok'cuguma, MELOŞ, LAL, KEREM ve EGE ‘ye ,Nurshine'a, Tulinciğimize ,Ömer, Derya, Burak, Erhan, Meral, Mert, Elifcik, Kardeş Elif ve tabiki Yılmaz ve Nimet

Çok ama Çoook teşekkürler…

Akmerkez İlk Etkinlik

2009-08-10T10:29:00.000-07:00

Eylül ayı, o günlerden bir gün... Yılmaz bey, önemli misafirlerim var, lütfen tanışın dedi. Biz kan ter içinde, ben cam ocağindaki yeni kubbenin tepesinde montaj koşturmasında, Gamze Sekerim'le cam üflemekte... Bir yandan benimle dalga geçmekte !!! (İşte burda anlatacak bir hikayem daha var.. Ama bugün o gün değil.. )

Geldi şıkır şıkır iki hanım. Nasıl bir enerji, tüm Masterlar ile cizimler üzerinde konuşuluyor. Akmerkez yenileniyor ya , kim nereye hangi eser koyabilir çabasında. Biz de bir ara oturduk karşılarına, kendimizi GAMZE anlattı. Cünkü konuşma ustası o :) Ben arada bir kaç laf, gülümseme.. Bu arada anlatıyor, onu yaparız, bunu yaparız, her zaman ki muhabbet .. alttan işaret falan yok anlamıyor..Cam ocağı - camekan yine karışmış, onlarda bilemiyor biz cam ocağındamı calışıyoruz, neyiz biz ??

Filiz ve Nazan gittikten sonra, .. ''Gamzoş, neler söylediğini hatırlıyormusun, o aldığın notlar falan..''dedim.. Baktı yüzüme bilgiç bilgiç.. İşte bu, ...biliyor neler yapabileceğimiz,ahh ahh yandık yine... Bir yandan da kafamadan geçiriyorum, Yılmaz bey hiçbir şeyi unutmaz düşer notların, sözlerin peşine ..

Tabii ki, bir hafta sonra Yılmaz bey, ''eee kızım ne yaptınız Akmerkezi ?'' dedi. Elifcik, o ara, ARA da bize yardım edebilmek icin çırpınıyor. Bir türlü de anlıyamıyor, bizdeki telaşsızlığı, programsızlığı.. Ne oluyoor , ne yapıyor bunlar diyor muhtelemen içinden.

Diğer yandan da kıyamıyor bize. Biliyor, bizdeki ev, çoluk çocuk ve cam koşuşturmasını. Buluşuyoruz ARA da bir gün, ''Bakın ben size bir bütce, sunum nasıl yapılır göstereceğim'' diyor. Alınıyor notlar yine.. Ben akşam, tüm bilgisizliğimle Bir presentasyon hazırlıyorum..

Utanıyorum da bir yandan, kimselere göstermek istemiyorum.. (İşte burda karnım ağrıdı birden ..)

İlk gidişimiz, ikinci ve ücüncü gidişimiz.. Bir Akmerkez trafiği ki karın ağrıları geçmez. Gamze ye sabahları cikolata bile taşırım. Aman, alalım işi heyecanı ile tabii.

Elifcim yaa... iyiki varsın sen :)) İşte yanımızda, kuvvetimiz, meleğimiz, perimiz, bize inananlardan.. napalım deliyiz işte .. cam delisi...

Bu arada hedef hedef deriz ya ,çocuklarla proje hele geri dönüşüm rüyaydı bizim için..

Kardeş Elif ise cook uzaklarda, Zeynep ve Kuzeyi beklerken, koştu imdadımıza, yapıverdi afişimizi. Bir yandan da ''yüzünüzun akıyla bundan da cıkacaksınız hiiç merak etmeyin...'' dedi.

İş bittiğinde bir Hamdi sözümüz

vardı, ama Peymane de buluverdik kendimizi.

Peymane arkasi, gecenin bir yarısı, tüm malzemeler düşünülmüş, alınmış arabalara yüklenmiş. Tabii arada unuttuğumuz bir sürü şey olmadı diil ama... Neyse sandık ki Akmerkez bizi bekler, girdik arka kapıdan, .. Şaka gibi, kapıda bir sürü kamyon, ama biliyor herkez neyi nereye götürecegini.. biz hariç... Bindik asansöre başımızda Peymane yelleri,.. Cam ocağından gelen masalar konmuş, bizde de bir dolu koli...Taşı taşı bitmez.. Neyse biraz toparladık, sabah ola hayrola dedik çıktık Akmerkezden.

Ertesi sabah yerleşildi, kalabalık bir gönüllü grubu... Bizimkiler :) Aile, kuzen, camocağından Selin aynı zamanda Ex-Assistan :)).. Bizi sevenler.. halimiz görenler.. Tabii Elif !! Cocuklar gelmeye başladı, ama düzen kurulmuş, heyecan son haddinde. Ufacık insanlar, verdik ellerine şiseyi, istedikleri gibi boyadılar. Ailelerden gelen müdahaleler, bizi zaman zaman çıldırma noktasına getirse de, hepimizin ağzında ''Lütfen bırakın kendi boyasın, istediği rengi kullansın'' vardı. Hatta baktık olmuyor bazı anne babalara da şise verdikki cocuklar özgür olsun.

Birde dilek yazmalarını istedik, cocuklardan.. yeni yıl dileği..İcine koydular dileklerini.. kimi sordu ne zaman gelip alabileceğini istediğini,kimi cep telefonu, kimi ise başarı istedi, yürüyebilmeyi isteyen de vardı.

Şimdi yazarken, o günlere gidince, bir daha yapmalıyız cocuklarla proje dedirtti bana..

Proje ooo yooo

2009-08-09T12:06:00.000-07:00

Yine bir eylül ayı.. Proje zamanı,

Ben büyük bir şey üflemek istiyorum.. Sıkılmışım minik minik objelerden. Hazır master yokken ortada, kaptım bir pipo.. Başladım ocaktan cam almaya.. Bir tur iki tur.. Bu arada Gamze de taşlarla calışmak istiyor uzun zamandır. Hemen organize olduk.. Ben çaktırmadan cam almaya devam ederken, camdan atlayıp kaptılar elimden pipoyu.. Ne oluyoruz diyemedim bile, yedim azarı. Meğerse kalın pipo kullanmak zorundaymışız. Yoksa kırılırmış. Çok utandım ama hiç söylemediler ki bize daha önce.. Onlar calışırkende dikkat etmemişiz.

Bu arada taşlar ısıtılmış.. Camda tam üstüne konarak üflenmiş ki offf...

Biraz yemek tarifi gibi oldu ..

İşte çıkan obje.. Hala geliştireceklerimizden... Bense daha da büyük parçalar üfleyeceğim

bir gün SÖZZ...

Cam ocağı.. öğreniyoruz, biz bu işi çook seviyoruz

2009-07-29T02:10:00.000-07:00

İşte Eğitimler..

Petr bir gün geç gelirse, ve cam ocağına ona özel bir bilardo masası alınırsa, karşılamada böyle olur...

O sene yenilikler oldu eğitimde.. Projeler genişledi, daha fazla çizmeye, çizdiklerimizi yapmayı denemeye başladık.. Yapabilince şasırdık her seferinde. Toplantilar yapmaya başladık, gün sonu değerlendirme amaçlı. Petr la beraber hoca olarak hayatımıza Rob'da girdi.. Farklılaştık birden, daha da ciddiye almaya başladık, yapabileceklerimizi...

Kardeşimiz Chris .. Şekerim diğer adı.. Bizden biri işte.. oda cam delisi ..

Tanrım.. o sene Gamze asistandı... ne zordu,... ordan oraya koştur.. şu alet nerde, bu nerde,

Gamzaaa diye, ordan burdan seslenen insanlar.. Bazen şaşı ötesi bakıyordu .. Hani içmişsin bir kaç kadeh. Bakarsın boşluğa.. Tabii bir de o kadar yol eve dönüş kısmı varki off off. Bense bu son dedim, bir daha asistanlık yok !!! Ama haklıymış yine, bir sürü şey öğrenmişiz, bu son etkinlikte (camla tanışma), gördük ..

Projeeeeee...Projeee.... Ooooo yoooo !!!

Buyrun her Eylül yaptıklarımızdan.. Cam ocağın da şu anda, yan kapıdan çıkıyorsak, yolcu ediyor bizi evlerimize, .. Design week, ikinci kere misafir etmişti bizleri..

O sene en kalabalık gruptuk. Neredeyse tüm eğitimler doluydu...

Yine olucak biliyorum, istiyorum ..

Kurs bitmiş ama ''oooo yooo projeleri'' bitmemiş.

Cam ocağı annemiz, NURSHİNE, bizi sevmiş bir kere vermez ellere misali :))

Oturursun karşısına ''senden bir şey rica etsem'' dersin. Temkinli tabii, her zamanki gibi,

söyle'' bakayımm der''. ''Nurşencim, hani şuradaki yuvarlak cam masa var ya, o lazım bize..''

Ama öyle kolay değildir herşey, sorulur soruşturulur.. İzinler alınır ve başlanır..

İlk bir kaç gün, işler sıcak camda üflenir, sonrasında dizilir.

İşte...SUN & STAR

Ama sonu .. Bir sene bile dayanamaz koca iş. Rüzgar, aynı Nurşenin kapısını zorladığı gibi her gece:)) alır götürür onu. Pes etmedik tabiki... yenisi var farklı tasarımla.. Devamı da var aslında bir gün anlatırım belki ..

Neler yapmışız biz...

2009-07-27T11:49:00.000-07:00

Kaptırmışız kendimizi devamlı cam üflüyoruz. O arada Enok sağolsun, kartvizitler basılıyor,

sanayi torbalarından cantalar dikiliyor, tişörtler hazır. Elimizde bir öğrencinin giderken verdiği kırmızılar.

Nasıl o kırmızıyı yakmadan üfledik, o tecrübesizlikle bilemiyorum ama, çok hoş işler cıkmış.

Çok eski bir arkadaş tavsiyesi (Eren) ile Arkeopera ya gitmişiz. Biz yeni açıldı sanıyoruz, meğer onun hikayesi çok başkaymış.. Kimlik yeniliyorlarmış..Neyse çok şeker bir hanım, bıcır bıcır biri, ürünlere bayılıyor, alıyorlarda bir coğunu.. İlla sergi açalım size burada diyorlar. ''olurrrr '', diyoruz.. Hani cok tecrübeliyiz ya.. Şimdi geriye baktığımda, Gamzenin yüreklendirmesi, biz yaparızı olmasa, hayatta böyle bir sergi açamazdık.. Fenamı olmuş yani ... Aferin Gamze... Yürü Yasemin..

Bu aynalar icin az mı koşturduk biz. Oraya koyalım yok olmadı buraya..

Keşke daha fazla resim çekseymişiz.

Hem Ahçı, hem anne, hem tamirci, hem saç tarayıcı, hem CAMCI

2009-07-27T07:00:00.000-07:00

Hem ahçı, hem anne, hem arkadaş, hem camcı, hem elektrikçi....., hem eş, hem saç tarayıcı, hem sorun çözücü, hem öğretmen....

Dün gece başladım yazmaya. Bugün devam... çok ta eylenceliymiş. Bir de alıp götürüyor insanı, en başa.. Ne emek vermişiz, ne camlar yoğurmuş bu ellerimiz. Neler yaratmışız.. Ne büyük bir şey biz olabilmek aslında. Bir türlü anlayamadı kimse, nasıl atışmazsınız, ya da fikir ayrılığı, ya da sen, ben demeden ...

Bir de anlaşılmaz diğer durumsa, hem cam üfleriz, hem tasarlarız, hem pazarlarız (mı ?). Burda Elif Poshor'un muzip bir bakışını hayal ediyorum..

Pufff Gamze !!! Daha haberin bile yok, benim şu satırları yazdığımdan...

Sensiz olmuyor aslında, ama vaktin yok.. bekliyoruz bu durumda..

Camekan ailesi, iyiki varsınız :))

2009-07-26T11:16:00.000-07:00

Enok!!!

Kuzular... Büyük kuzu gezmede..

Sunuşum, cam ocağı acılmış diye ,önüme gazete küpürleri koydu durdu.. Bazen ofiste, bazen eve yolladı ... canım...

Ve Başladık biz...GERÇEKTEN !!!

2009-07-26T11:09:00.000-07:00

İki adet eğitim hatta üç, cam kardeşim aldı karşısına beni... ''eee ciddimisin sen cam konusunda yani ?'' dedi.. Bende biraz şaşkın, rüyada ''Evet tabiki ''dedim. Meğer Serkan (Gamzenin kücük kardeşi) Bize yatırım yapıcakmış. Ve yaptı da sağolsun. İtekledi bizi cam a.. Bol bol da söylendi dağınıklığımıza.. Arada kızdı, ama anladı sanırım ikişer cocuklu anneler olduğumuzu, vaktimizi nasıl kullanacağımızı ayarlamayı elbet bir gün öğreneceğimizi.

Kalktık gittik bizde Newyork a..Serkan ve Anna'ya..

İlk Toplantımız.. Adımız Camekan...

Anna'nın doğum günü ve sönmeyen, pastayı eriten mumlar..

Serkan'da surat der ki ''abla ya naptınız ??''

Geri dönüşümün ilk adımları ..

Bizi anlamak cok zor .. delimiyiz neyiz ki ???

Neler yapmışız biz...

İlk eğitim 04-05... Tanrım neler öğreniyoruz ???

2009-07-26T10:56:00.000-07:00

Boyd, eşi Lisa ile gelmişti ilk seferde. İkici eğitimde Louise de katıldı ona. O da uzun zamandır cam üflermis. Biz tabii, asistanın bile ne olduğunu bilmiyoruz o günlerde. Öğrendik onu da zamanla.

Cam ocağını da taktık peşimize hemen bir proje yaptık .. Desing week icin. İşte Gazme ve Louise Galata köprüsünün altında kocaman şise çemberlerini indirirken suya..

Bir kaç ay sonra haberleştik yine.. Boyd Siguki diye bir hoca geliyormuş, hadi gidelim diye.

İşte o zaman biz şaşkınlar daha iyi anladık, cam üflemenin nasıl zor bir zanaat olduğunu..

Boyd ilk gerçek Hoca ama ustamız oldu. Aslında onun gösterdiği gerçeklerle buradayız bugün.

Yani acele yok öğrenecek şey çok.

İlk eğitimde tanıştık cam kardeşimle biz. Birbirimize sorup durduk, Petr ne diyor diye. O kadar anlaşılmazdı ki İngilizcesi o zaman . Zaten az konuşur, alır elimizden camı, ne istediğimizi sorar, sakin sakin objeyi yaptıktan sonra, verir eline.. Zannedersin ki sen yapmışsın. Nitekim son gün tüm masa doluydu yapılan işlerle.. Vay dedik biz neler yapmışız.

Mekan Dedeman, Meleğin adı ÖZBEN ...

2009-07-26T10:40:00.000-07:00

2009-07-26T10:35:00.000-07:00