Cam Ocağın'da Sevgililer gününe inat kalp kırma dersleri :)

Elif mail attı, ''haydi sevgililer gününde kalp kırma etkinliği yapalım''... dedi. Hemen işe koyulduk,ama çok hızlı oldu herşey, takım müthiş,..

Bir gün sonra cam ocağında provadaydık. Öyle prova derken kalp nasıl yapılıyordu, sıcak camda hatırlama..hımmmm durumu. Tabiki bizim kalpler birbirine hiç benzemez, Gamzenin yaptığı ne kadar özgür, şekli farklı, akışla yapılan bir kalp olduysa, benim yaptığım, bir o kadar kalp işte. Yani illa aynen çizdiğimiz gibi. Aman sağı solu eşit olsun, mükemmel görünsün, bir yerinde hata olmasın durumu. Bunu düzeltmek lazım, bir kere daha hatırladım :) Camla çalışırken, usta olacaksan evet, ama uçmayı da bilmek lazım :)) her gün yeni bir ders :)

Kalpler kırılmasın, herkez mutlu olsun, size kolay gelsin..

camla tanışma

İlk eğitim gününü bitti.. O gece Camocaginda nefis bir gece gecirdikten sonra hadi bakalım ikinci gün..

Vu Burak ... Nasıl bir şeymiş bakalim dedi kapti Keremi geldi.. Gördü nasıl kolay olduğunu :))

Kristin Melek arkadaşımız.. O zaten yaratıcı, boncuk ustası, kalp ustası... Biliyor pipo cevirmeyi :))
Ve MY BABY, nasıl becerikli, nasıl cabuk oğreniyor.. Keşke dedirtti bana keşke :))
Altan bey :)) Her kursa geleceğim sizden öğrenceğim dedi ... Superrrr... Yeni kurs haftaya bu arada :))

Hocam oldu ikinci gün.. Uygulamalı ders gösterdi yeni gelenlere..

Destekcimiz arkadaşımız, iyi insan :))Devamı akşama :)

Camekan, Camla tanışma tanıştırıyor :))

Başlarken hep bir sıra ile devam etmeliymişim gibi gelmişti... ama şimdi istediğim hikayemizi, istediğim sırada , yazabilirim sanki..Bizim bloğumuz deği mi yani..

Neyse...bir de baktımki beş küsür yıldır bu blog icin biriktirmişim tüm resimleri... Bugünlerde aklım karışık biraz.. Ama dün gece bir rüya gördüm ... Ne oldugu çok uzun özele de girecek,, detaya girmiyorum yani.. Sabah kalkar kalkmaz ilk iş resimleri toparladım dizdim ve başladım yine yazmaya.

Umarım bu karışıklıkta ''Camla Tanıştırma''mızı da karıştırmadan anlatabilirim :))

İki günlük ayrı kurslardı.. Hem Cumartesi hem Pazar günü ayrı gruplar almıştık.. İşte bu grup ilk katılanlar :))

İlk öğrencilerimiz. ;Altan , Filiz (fil:)), Moiz, Lea

Öğle arası... Verdiğimiz Camla tanışma Özet ve bilgilendirme notlarını okurken...Bir ahenk var cam işinde ...Öğrendiğiniz herşeyi birden hatırlamaya calışmakta var işin içinde.. Ama olsun... sorun, bol bol soru sorun ustalara.. aldığınız cevapları anlamasanız da başta, araştırdığınız ne ise, zamanla bulacaksınız cam yolculugunuzun içinde.. Diye biten notlar :))

İlk günün yorgunluğu atılırken...

Devam edecek...

Ailemiz ve proce :)))

Şu aşağıdaki satırları proje bittikten sonra, yazmışım. Ve mail atmışım...Tabii ki değişiklikler oldu mail de ama, ve....İşte sebep buymuş :)) Blog yazacakmışım :))

Hey millet,

Tüm bu hikayenin yazım aşamasını da başka bir hikaye ile anlatmak isterim bir gün ona göre.

Hazırmısınız bilemem. Tüm imla hatalarim, vs affola netice şu;

Bu projedeki yardımlarınız inanılmazdı.. Süperdiniz .. Hala inanamıyorum başardığımıza ama

Bir taneniz olmasa bu proje olmazdi..

Sima’ya, Enok'cuguma, MELOŞ, LAL, KEREM ve EGE ‘ye ,Nurshine'a, Tulinciğimize ,Ömer, Derya, Burak, Erhan, Meral, Mert, Elifcik, Kardeş Elif ve tabiki Yılmaz ve Nimet

Çok ama Çoook teşekkürler…

Akmerkez İlk Etkinlik

Eylül ayı, o günlerden bir gün... Yılmaz bey, önemli misafirlerim var, lütfen tanışın dedi. Biz kan ter içinde, ben cam ocağindaki yeni kubbenin tepesinde montaj koşturmasında, Gamze Sekerim'le cam üflemekte... Bir yandan benimle dalga geçmekte !!! (İşte burda anlatacak bir hikayem daha var.. Ama bugün o gün değil.. )

Geldi şıkır şıkır iki hanım. Nasıl bir enerji, tüm Masterlar ile cizimler üzerinde konuşuluyor. Akmerkez yenileniyor ya , kim nereye hangi eser koyabilir çabasında. Biz de bir ara oturduk karşılarına, kendimizi GAMZE anlattı. Cünkü konuşma ustası o :) Ben arada bir kaç laf, gülümseme.. Bu arada anlatıyor, onu yaparız, bunu yaparız, her zaman ki muhabbet .. alttan işaret falan yok anlamıyor..Cam ocağı - camekan yine karışmış, onlarda bilemiyor biz cam ocağındamı calışıyoruz, neyiz biz ??

Filiz ve Nazan gittikten sonra, .. ''Gamzoş, neler söylediğini hatırlıyormusun, o aldığın notlar falan..''dedim.. Baktı yüzüme bilgiç bilgiç.. İşte bu, ...biliyor neler yapabileceğimiz,ahh ahh yandık yine... Bir yandan da kafamadan geçiriyorum, Yılmaz bey hiçbir şeyi unutmaz düşer notların, sözlerin peşine ..

Tabii ki, bir hafta sonra Yılmaz bey, ''eee kızım ne yaptınız Akmerkezi ?'' dedi. Elifcik, o ara, ARA da bize yardım edebilmek icin çırpınıyor. Bir türlü de anlıyamıyor, bizdeki telaşsızlığı, programsızlığı.. Ne oluyoor , ne yapıyor bunlar diyor muhtelemen içinden.

Diğer yandan da kıyamıyor bize. Biliyor, bizdeki ev, çoluk çocuk ve cam koşuşturmasını. Buluşuyoruz ARA da bir gün, ''Bakın ben size bir bütce, sunum nasıl yapılır göstereceğim'' diyor. Alınıyor notlar yine.. Ben akşam, tüm bilgisizliğimle Bir presentasyon hazırlıyorum..

Utanıyorum da bir yandan, kimselere göstermek istemiyorum.. (İşte burda karnım ağrıdı birden ..)

İlk gidişimiz, ikinci ve ücüncü gidişimiz.. Bir Akmerkez trafiği ki karın ağrıları geçmez. Gamze ye sabahları cikolata bile taşırım. Aman, alalım işi heyecanı ile tabii.

Elifcim yaa... iyiki varsın sen :)) İşte yanımızda, kuvvetimiz, meleğimiz, perimiz, bize inananlardan.. napalım deliyiz işte .. cam delisi...

Bu arada hedef hedef deriz ya ,çocuklarla proje hele geri dönüşüm rüyaydı bizim için..

Kardeş Elif ise cook uzaklarda, Zeynep ve Kuzeyi beklerken, koştu imdadımıza, yapıverdi afişimizi. Bir yandan da ''yüzünüzun akıyla bundan da cıkacaksınız hiiç merak etmeyin...'' dedi.

İş bittiğinde bir Hamdi sözümüz

vardı, ama Peymane de buluverdik kendimizi.

Peymane arkasi, gecenin bir yarısı, tüm malzemeler düşünülmüş, alınmış arabalara yüklenmiş. Tabii arada unuttuğumuz bir sürü şey olmadı diil ama... Neyse sandık ki Akmerkez bizi bekler, girdik arka kapıdan, .. Şaka gibi, kapıda bir sürü kamyon, ama biliyor herkez neyi nereye götürecegini.. biz hariç... Bindik asansöre başımızda Peymane yelleri,.. Cam ocağından gelen masalar konmuş, bizde de bir dolu koli...Taşı taşı bitmez.. Neyse biraz toparladık, sabah ola hayrola dedik çıktık Akmerkezden.

Ertesi sabah yerleşildi, kalabalık bir gönüllü grubu... Bizimkiler :) Aile, kuzen, camocağından Selin aynı zamanda Ex-Assistan :)).. Bizi sevenler.. halimiz görenler.. Tabii Elif !! Cocuklar gelmeye başladı, ama düzen kurulmuş, heyecan son haddinde. Ufacık insanlar, verdik ellerine şiseyi, istedikleri gibi boyadılar. Ailelerden gelen müdahaleler, bizi zaman zaman çıldırma noktasına getirse de, hepimizin ağzında ''Lütfen bırakın kendi boyasın, istediği rengi kullansın'' vardı. Hatta baktık olmuyor bazı anne babalara da şise verdikki cocuklar özgür olsun.

Birde dilek yazmalarını istedik, cocuklardan.. yeni yıl dileği..İcine koydular dileklerini.. kimi sordu ne zaman gelip alabileceğini istediğini,kimi cep telefonu, kimi ise başarı istedi, yürüyebilmeyi isteyen de vardı.

Şimdi yazarken, o günlere gidince, bir daha yapmalıyız cocuklarla proje dedirtti bana..